Το να καταστρέφονται δάση από πυρκαγιές είναι ήδη μια τραγική κατάσταση για τη φύση, το οικοσύστημα και για όλους εμάς που εξαρτόμαστε από τον πλούτο αυτών των περιοχών. Οι φωτιές, ειδικά σε περιοχές όπως αυτή του Μαραθώνα, επιφέρουν τεράστιες απώλειες σε βλάστηση, ζώα, και σημαντικούς φυσικούς πόρους, ενώ η αποκατάσταση των οικοσυστημάτων απαιτεί πολλές δεκαετίες – αν όχι αιώνες.
Μετά από μια καταστροφική πυρκαγιά, τα δάση, και τα εναπομείναντα ζώα, χρειάζονται προστασία και φροντίδα, όχι περαιτέρω καταστροφή. Το να ακούγονται πυροβολισμοί από κυνηγούς σε καμένες εκτάσεις, όπου τα ζώα έχουν μείνει εκτεθειμένα και αδύναμα, είναι εξοργιστικό και πλήρως αντίθετο προς κάθε έννοια περιβαλλοντικής ηθικής. Δεν πρόκειται απλώς για μια ανεύθυνη πρακτική. Πρόκειται για μια πράξη ασέβειας προς τη φύση και την αναγεννητική της δύναμη. Ειδικά όταν οι καμένες περιοχές έχουν γίνει καταφύγιο για τραυματισμένα ή τρομοκρατημένα ζώα, το κυνήγι είναι επιπλέον μια ασέβεια προς τα ίδια τα ζώα που δεν έχουν πλέον τους πόρους για να προστατευτούν ή να βρουν καταφύγιο.
Αυτή η πρακτική δεν πλήττει μόνο τα ίδια τα ζώα, αλλά εμποδίζει και την όποια πιθανότητα να ανακάμψει η χλωρίδα και η πανίδα. Κάθε έμβιο ον που επιβιώνει σε ένα καμένο δάσος παίζει καθοριστικό ρόλο για την αποκατάσταση του φυσικού περιβάλλοντος, γιατί αποτελεί μέρος της αλυσίδας που θα επιτρέψει στη γη να ανακάμψει.
Η πολιτεία θα έπρεπε να αναλάβει άμεσα δράση, απαγορεύοντας οποιαδήποτε κυνηγετική δραστηριότητα στις πληγείσες περιοχές και επιβάλλοντας αυστηρές ποινές στους παραβάτες. Τα δάση μας χρειάζονται περίθαλψη και αποκατάσταση, όχι πυροβολισμούς και καταστροφή.
