Οι δηλώσεις που αντιμετωπίζουν με κυνισμό το υψηλό κόστος διαβίωσης των εκπαιδευτικών και άλλων δημόσιων λειτουργών στις ακριτικές περιοχές και στα νησιά του Αιγαίου δεν είναι απλώς άστοχες· είναι βαθιά αποκαλυπτικές μιας αντίληψης που απομακρύνεται επικίνδυνα από την κοινωνική πραγματικότητα και τη θεσμική ευθύνη της Πολιτείας.
Ο εκπαιδευτικός που υπηρετεί σε ένα νησί ή σε μια απομακρυσμένη περιοχή δεν το κάνει από πολυτέλεια ούτε από προσωπικό όφελος. Το κάνει γιατί το κράτος τού ζητά να στηρίξει την ισότητα στην εκπαίδευση, να διασφαλίσει ότι κάθε παιδί, ανεξαρτήτως γεωγραφίας, θα έχει πρόσβαση στη γνώση. Όταν, όμως, αυτός ο λειτουργός καλείται να πληρώσει υπέρογκα ενοίκια, αυξημένο κόστος μετακίνησης και βασικών αγαθών, χωρίς αντίστοιχη μισθολογική ή θεσμική μέριμνα, τότε η Πολιτεία μετατρέπει το καθήκον σε προσωπική θυσία.
Ο κυνισμός απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα δεν είναι απλώς έλλειψη ενσυναίσθησης· είναι υπονόμευση της ίδιας της έννοιας της δημόσιας υπηρεσίας. Διότι, όταν το κράτος δείχνει ότι θεωρεί «φυσιολογικό» ένας δημόσιος λειτουργός να ζει στα όρια της αξιοπρέπειας, στέλνει ένα σαφές μήνυμα: ότι η παρουσία του στις ακριτικές περιοχές δεν είναι προτεραιότητα, αλλά υποχρέωση χωρίς αντίκρισμα.
Οι συνέπειες αυτής της νοοτροπίας είναι μακροπρόθεσμα ολέθριες. Σχολεία χωρίς σταθερό προσωπικό, συχνές παραιτήσεις, εκπαιδευτικοί εξουθενωμένοι και απογοητευμένοι, τοπικές κοινωνίες που αισθάνονται εγκαταλελειμμένες. Και τελικά, μια χώρα που αποδυναμώνει τα σύνορά της όχι με όπλα, αλλά με αδιαφορία.
Η στήριξη των εκπαιδευτικών και των δημόσιων λειτουργών στις ακριτικές περιοχές δεν είναι προνόμιο. Είναι επένδυση κοινωνική, εθνική και πολιτισμική. Όποιος δεν το αντιλαμβάνεται αυτό, δεν υποτιμά μόνο τους ανθρώπους που υπηρετούν· υποτιμά τη σημασία της παιδείας, της συνοχής και της ίδιας της δημοκρατικής ευθύνης της Πολιτείας.
Μια κοινωνία που αξιώνει προσφορά χωρίς αξιοπρέπεια, αφοσίωση χωρίς στήριξη και καθήκον χωρίς φροντίδα, αργά ή γρήγορα θα βρεθεί αντιμέτωπη με τα κενά που η ίδια δημιούργησε.
