Το πανηγύρι του Μαραθώνα

Χτες και σήμερα, στον Μαραθώνα, ο χρόνος έμοιαζε να σταματά. Στους δρόμους αντηχούσαν φωνές, χρώματα και μυρωδιές, σαν να είχε απλωθεί πάνω στην πόλη ένα πολύχρωμο χαλί γιορτής. Η ετήσια εμποροπανήγυρη στη μνήμη του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου έφερε μαζί της κάτι από τα παλιά: εκείνο το αίσθημα της συλλογικής χαράς, που ξεκινά από την ψυχή και απλώνεται σαν κύμα.

Ο επισκέπτης που περπατά ανάμεσα στους πάγκους μοιάζει να ταξιδεύει. Από τη μια πλευρά, τα λαμπερά μπαλόνια που στροβιλίζονται στον αέρα σαν πολύχρωμα όνειρα των παιδιών· από την άλλη, οι σούβλες που γυρίζουν αργά, αφήνοντας πίσω τους μια μεθυστική ευωδιά καλοψημένου κρέατος. Πιο πέρα, το χρυσαφένιο σιρόπι στάζει πάνω στους λουκουμάδες, και η γλύκα τους στέλνει μήνυμα στην παιδική καρδιά του καθενός μας.

Τα παιδιά γελούν με την αθωότητα που δεν γνωρίζει ώρα, τρέχουν με ζαχαρωτά στα χέρια και μάτια που καθρεφτίζουν το φως των λαμπών. Οι μεγάλοι, καθισμένοι σε σκαμνάκια ή όρθιοι γύρω από τους πάγκους, ξαναβρίσκουν παλιούς γνωστούς, ανταλλάσσουν ιστορίες, ζεσταίνουν τη μνήμη τους με πρόσωπα που είχαν χαθεί στην καθημερινότητα.

Μα πιο πάνω από όλα αυτά, σαν αόρατη σκέπη, η παρουσία του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου. Ένα αίσθημα ιερότητας περνάει ανάμεσα στα γέλια και στις συναλλαγές, θυμίζοντας ότι το πανηγύρι είναι κάτι περισσότερο από εμπορική συνάθροιση· είναι δέσιμο, μνήμη, παράδοση.

Οι εμποροπανηγύρεις, όσο κι αν μοιάζουν απλές, είναι φλέβα ζωντανή μέσα στο σώμα της κοινότητας. Κουβαλούν την ψυχή ενός τόπου, την ανάγκη του να συναντιέται, να χαίρεται, να θυμάται. Στις μέρες μας, που ο κόσμος τρέχει γρήγορα και οι άνθρωποι κλείνονται όλο και περισσότερο στον εαυτό τους, η διατήρησή τους είναι σαν ανάσα ελευθερίας, σαν άγγιγμα από τα χέρια των προγόνων.

Κι όταν η νύχτα τύλιξε τον Μαραθώνα, τα φώτα των πάγκων έμοιαζαν με μικρά άστρα που δεν ήθελαν να σβήσουν. Και μέσα σ’ αυτό το φως, έλαμψε καθαρά η αλήθεια: όσο υπάρχει πανηγύρι, υπάρχει κοινότητα· όσο υπάρχει κοινότητα, υπάρχει ζωή.